Omdat Niet Alle Verhalen Even Leuk Kunnen Zijn...

Zo plaats je veel verhaaltjes in één week en zo plaats je niets. Niet omdat er helemaal niets gebeurd is, maar juist omdat er zoveel gebeurd is. Ik zat midden in mijn eerste schoolweek en begon eindelijk een beetje te wennen aan het gebeuren hier, toen ik hoorde dat mijn lieve opa helaas niet meer hier op aarde is. Compleet in de war moest ik een vlucht regelen, terug naar Nederland. Verdriet en blijdschap gemixt want ik zou mijn lieve familie en Gerben weer even zien, al waren de omstandigheden wat minder leuk.

Vrijdagochtend vertrok ik vroeg richting de Bahnhof in Krems om te reizen naar Wenen. Natuurlijk had ik mijn eerste reis naar Wenen anders gezien, maar het was nu eenmaal niet anders. Ik moest twee keer overstappen maar ik kwam om 8 uur aan op de Weense luchthaven. Mijn vlucht had een uur vertraging en ik heb de hele vlucht gehoopt dat ik mijn aansluitende vlucht in Zürich wel kon halen. Eenmaal aangekomen in Zürich moest ik naar de andere kant van de luchthaven rennen om maar op tijd te komen. Eenmaal bij de gate aangekomen bleek deze vlucht ook vertraging te hebben. Hoe vermoeiend!? Maar om 14.10 kwam ik toch aan in Nederland. Hoe ik het voor elkaar krijg om te verdwalen op schiphol (en mijn weg te vinden in Wenen en Zürich) is ook voor mij een raadsel, maar alles werd een beetje te veel en had de neiging om heel hard te huilen. Natuurlijk hield ik me in en uiteindelijk vond ik dan toch de aankomsthal.

Eenmaal daar aangekomen moest ik nog 3 kwartier wachten op de leukste chauffeur van Nederland - dus het was de moeite waard - en we stapten in de auto. De rit die normaal maar 1,5 uur duurt, duurde toen wel 3 uur ivm de files (welkom in Nederland). De avond was de verjaardag van Gerben en door die drukke avond kon ik even ontspannen, maar was desalniettemin erg vermoeiend.

Mijn weekend in Nederland was druk, fijn, verdrietig, mooi, surrealistisch, moeilijk en vermoeiend. Zoveel verschillende emoties heb ik nog nooit in één weekend gehad. 3 landen, 3 plaatsen, uren van autorijden en 4x opstijgen en dalen... en dat in 5 dagen! Ik ben blij dat ik weer in Oostenrijk zit, want het is hier toch wel gezellig. Ik kreeg een warm onthaal door Jessica (die mij kwam ophalen met de auto) en Elene. Eenmaal in Fischergasse werd ik door Francesco, Thomas en Lucas ook welkom geheten - ze hebben me op één of andere vage manier gemist. Van Jessica kreeg ik nog een Welkom Terug Cadeau - om het zo maar even te noemen. Ze heeft een warme, paarse deken voor mij gekocht, waar ik natuurlijk héél blij mee ben.

Maar goed, het was vermoeiend, maar ik had het weekend niet willen missen. Nu kan ik beginnen aan een nieuwe schoolweek en uitkijken naar donderdagnacht - als Gerbje en Martin hierheen komen. Heerlijk! Want afleiding heb ik wel nodig.

Mijn volgende blog zal zeker wat leuker worden, dat weet ik zeker!

Waarom Fischergasse een Party House is en hoe de Polizei op bezoek komt... oja, en wat cultuur...

Nach Winzer Krems gegangen > IMMER GUT!

Aan het begin van de middag moesten Jessica en ik een Duitse toets doen: om te kijken wat je niveau is. Wij waren er heilig van overtuigd dat we Advanced waren en Jessica dacht nog half dat ze misschien wel naar Intermediate moest. Ik haar maar zeggen dat dat wel heel laag was, maar goed, we zien wel. We waren als één van de laatste bij die vrouw en toen ze zag dat we Nederlands waren had ze al meteen zoiets van: aaah das muß immer gut sein! De toets - die op zich niet erg moeilijk was - heb ik een beetje afgeraffeld, ik dacht mijn niveau toch wel te weten. Maar ze vond Advanced eigenlijk te laag voor ons en is determined ons volgende week bij haar terug te zien bij Higher Advanced - ik vat het maar op als een compliment! Wir sind so gut auf Deutsch!

Aan het einde van de middag dachten wij lekker relaxed wat wijn te kunnen proeven, maar helaas, niets was minder waar. We gingen een wandel tocht doen naar Winzer Krems! Geloof me: als je onverwacht een wandeltocht moet doen rond 5 uur (ETENSTIJD IN DIE NIEDERLÄNDE!) door het heuvelachtige Krems, ben je niet blij. We moesten een uur lopen en kregen daar een rondleiding door een wijnmakerij en mochten er ook wijn proeven (op een lege maag!!!) die erg tegen viel. Jessica was nogal van de kaart van alle wijn - hoe kan wijn zo ontzettend vies zijn!? Dus besloot ze maar een glas stuk te maken... Zucht... Jess: als je het niet lekker vindt, alsjeblieft, zeg dat dan gewoon. Maar goed,jullie begrijpen natuurlijk wel dat ik na drie wijntjes op een lege maaghalf tipsy naar huis ging.

Wachau Vallay

De drukste dag van de week! Vrijdag! Bijna weekend! Dat betekend dat Gerben en Martin over twee weken al komen en Jessica en ik kunnen niet wachten. Maar vandaag moet ook leuk worden want we gaan naar Dürnstein en Melk (schijnt erg bekend te zijn). In Dürnstein hebben we groepsfoto's gemaakt, in Melk hebben we gestift (voor iedereen die weet wat het is... tja... ik kan het niet helpen) en een groepsfoto gemaakt en onderweg moesten we ook nog even stoppen om een groepsfoto te maken... wat een onzin! Als je één foto hebt, heb je het toch ook, maar goed, ik heb in één week ook al 120 foto's.

Polizei, Schluß machen... Nog één maal en ik krijg een boete... whoops... gaat mijn rep.

Deze avond zullen we zien of Fischergasse 10 echt een party house is want iedereen is uitgenodigd om langs te komen voor we uit gaan. Om een uur of 10, half 11 zit de Fischergasse vol met allemaal blije Spaanse lui die stampen, klappen en zingen (allemaal in het Spaans, dus Jessica en ik verstaan er niets van natuurlijk). Maar na 3 of 4 Amaretto, wat wijn en vrolijke muziek doen ook Jessica en ik volop mee. Het verbaasd mij dan ook eigenlijk niet dat opeens de polizei voor onze neus staat.

'Sie sind zu laut!'

Tja, daar was ik eerlijk gezegd al bang voor. Omdat de Spanjaarden geen Duits spreken en Jessica ook denkt dat ze het niet kan (wat dikke bullshit is want ze kan het beter dan ik) begin ik tegen de agenten in mijn beste Duits uit te leggen dat het nicht wieder passieren werden en dat het ons sehr viel leit tut! Hij noteert mijn naam en zegt dat als het nog een keer gebeurd we een boete krijgen van €120,-! Nu, dat wil ik niet. We kunnen het delen door zeker 10 personen, maar toch... Toen de politie weg was hebben Jessica en ik alles weer aan de Spanjaarden moeten uitleggen.

Vervolgens zijn we naar Und gegaan (een club waar we weer dezelfde politieagenten tegen kwamen) en daar ben ik tot 2.30 gebleven en toen trok ik het niet weer!!! Ik was kapot... maar het was wel erg gezellig.

Waarom Spanjaarden alleen maar feesten en hoe ik iets te veel vino blanco drink...

Dag lieve mensen in het mooie Nederland,

Allereerst bedankt voor alle leuke berichtjes! Ik vind het ergfijn elke keer weer wat te lezen uit Nederland > mijn heimwee is nog niet helemaal over en ik mis Nederland, mijn vrienden en familie best wel hier. Deze week heb ik wel veel gedaan, dus was ik af en toe iets te veel afgeleid om thuis te missen. Ik vind het leuk dat mensen mijn (nogal lange) verhalen lezen en ik beloof plechtig every now and then een nieuw verhaal erop te zetten... al zal het de komende weken minder worden (wat niet erg is wantwiegaat er nu elke 2 dagen een verhaal van mij zitten lezen).

Maar geloof me, er komen nog verhalen, foto's en video's van tripjes naar Budapest, Bratislava, Praag, Wenen, Linz, Salzburg... ik kijk ernaar uit om samen met Jessica (en misschien nog meer mensen) deze steden te zien.

Heel veel liefs en leesplezier uit Oostenrijk!

In Östenreich oder en España > no se, en realidad!

Maandag kwam ons laatste huisgenootje aan. De Spaanse Elena is niet zoals men hier de Spanjaarden over het algemeen omschrijft. Ze is lief, rustig en een beetje verlegen. Ze praat af en toe wel maar je merkt dat de taalbarrière haar tegen houdt. Maar ze is determind Engels te leren, dus we praten vrolijk terug.

Haar Landgenoten blijven wel vragen wanneer Jessica en ik mee uit gaan en we beloven plechtig het volgende weekend mee uit te gaan (en niet vanavond want het is maandagavond en morgen moeten we er vroeg uit) maar Lucas geloofd het niet. Ik gebruik nogmaals een oud, Spaans gezegde: 'mañana, mañana, mañana, mañana!' (Dat betekend: 'morgen, morgen, morgen, morgen' omdat Spanjaarden alles uitstellen.)

Ik moet eerlijk zeggen dat ik Spanjaarden een stuk minder leuk vind dan ik altijd dacht dat ik ze vond. Eerst pakken ze ons de Wereld Beker af en nu nemen ze ook mijn huisje over! Er zijn belachelijk veel Spanjaarden hier en het worden er steeds meer!!! It's Like They Are Taking Over The World!!! Was de beker niet voldoende?

No soy Española, soy Holandesa!!! Parten ladrones. We No Speak No Español!

Introduction Day

Als dit de meest interessante dag van het jaar had moeten zijn kan ik beter meteen naar huis gaan! Het begon goed, vol enthousiasme gingen Jessica en ik 's ochtends gezellig samen ontbijten en met Elena - onze Spaanse huisgenoot - zouden we naar onze school lopen. Onze andere Spaanse huisgenoot - die om 6 uur thuis kwam van een feestje - strompelde al riekend naar alcohol om ons heen en bleef maar lachen. Tja, na een halve fles whiskey zou ik denk ik ook zo reageren - al zou ik nooit een halve fles whiskey drinken, ik heb wel meer intelligentie!

Maar om 8 uur begon onze klimtocht naar school. Ik zeg klimtocht omdat dit het ook was! We waren kapot toen we op school aankwamen - het idee de marathon gelopen te hebben. Misschien moet ik maar klimspullen aanschaffen ‘cause it is one Big Climb!

We arriveerden precies op tijd en moesten een half uur wachten tot alles echt begon. We kregen een map met daarin allerlei informatie en een lelijke, rode tas van de school - die op zich wel kan dienen als sporttas de komende maanden!

Na een welkomspraatje kregen we een rondleiding op de campus (blijkt er naast een Fachhochschule, Universität ook een Gefängnis te zitten, de grootste van Oostenrijk -> leuk!!!). De rondleiding werd gegeven door een flirterig vierdejaars meisje die erg veel interesse toonde in een Italiaanse jongen en niet op het woord Midwifery kon komen. Helaas... want Jessica en ik vonden de rondleiding gevende cuty wel leuk...

Om 11 uur werden we in een grote collegezaal gedumpt en toen begon het... één of andere saaie man met een staartje en slecht Engels begon te vertellen en toen we de inhoudsgave van de presentatie zagen schrokken we: tot 6 uur duurde de presentatie. Elke school maakt dezelfde fout: door te denken dat studenten het leuk vinden als je ze uitgebreid welkom heet! Dit is ab-so-luut NIET waar!!! Het is een algemeen feit dat studenten een welkomspraatje van max 10 minuten willen hebben en vervolgens weer naar huis mogen. Maar nee, deze meneer wilde perse 7 uur lang lullen over van alles en nog wat.

Na 3 uur waren Jessica het zat. Het was irrelevant voor ons en hij vertelde saai en ik was zo moe dat ik het niet meer trok. Daar komt bij is dat ik majorly annoyed ben als mensen slecht Engels spreken en een presentatie gaan geven. Nope, hij was absoluut niet de wight person at the wight time at the wight place.

Am Mittwoch gehen wir ...

Zoals elke introductie moeten we ook hier spelletjes doen. In een groep van 20 mensen (voornamelijk Finnen, 3 Mexicanen, 1 Koreaan, 1 Chinees, 2 Oekraïniers, 1 Italiaan en nog wat Fransen en natuurlijk Jessica en ik... we waren de eerste groep EVER zonder Spanjaarden!) moesten we voorstelspelletjes doen. We moesten in een lijn gaan staan gebaseerd op lengte, daarna haarkleur, daarna leeftijd, daarna kleur ogen. We hebben de grootste lol gehad want de Finnen stonden naast elkaar bij haarkleur en ogen samen met Jess en ik en verder waren veel donkere mensen.

Vervolgens hadden we de volgende opdracht:

Je hebt een kleed. Iedereen moet op het kleed staan en zodra je op het kleed staat mag je er niet af. Je mag het kleed alleen aanraken als iedereen erop staat. Het is de bedoeling dat je aan het einde van het spel met z'n alle op de andere kant van het kleed staat (zonder enige vorm van manipulatie)

Iedereen vond het een beetje een vage opdracht en gingen maar op het kleed staan. De vorige groep - die nog groter was - had de oplossing na een half uur. Onze groep had hem binnen 5 minuten! Moeilijk is de oplossing niet... je moet alleen logisch nadenken. En wie kunnen dat beter dan Nederlanders!!! Ik ben misschien niet de meest intelligente persoon, maar in dit soort raadseltjes ben ik goed. Iedereen moet aan één kant staan en je moet het kleed gewoon draaien en één voor één overstappen! COME ON GUYS: NOT THAT DIFFICULT!

's Avonds hebben we in Müllner gezeten waar ze overheerlijke witte wijn hadden (daar staat Krems om bekend) en ik heb nog nooit zulke lekkere witte wijn geproefd. Het aantal glazen weet ik al niet meer... maar ik weet dat aan het einde van de avond ik erg veel lol heb gehad. De Spanjaarden zijn vrolijke mensen en gaan gerust met elkaar allerlei (flamenco) liedjes zingen (een video daarvan komt hier ook op te staan).

Daarna gingen sommigen van ons nog naar een Mexican Party omdat het Independance Day was daar, maar ik ben naar huis gegaan omdat ik nogal moe was en als je de volgende dag weer een programma hebt + pfeiffer heb je wel wat slaap nodig.

To be quite honest: de dinsdag was de eerste dag waar ik minder last had van mijn heimwee.

Wann gewöhnen wir uns?

Ons Kraakpand-uitziende huis is van binnen groter dan je zou denken. De 6 kamers zijn nu voor meer dan de helft bewoond. We hebben tot nu toe een enthousiaste Spanjaard en niet-zo-goed-Engels-sprekende-Italiaan als huisgenoten en het is nu wachten op de Fransman en nog een Spaans meisje. Langzaam beginnen Jessica en ik te wennen en wordt het huisje steeds meer 'ons' maar dit komt voornamelijk gezien het feit dat alles nu schoon begint te worden...

Wir mussen jah alles Sauber machen!!!

De keuken was van de week mijn opdracht en ik heb hem geboend tot hij blonk en opgeruimd tot alles wat niet nuttig was per ongeluk in de prullenbak verdween. Onze luie Spanjaard noemt ons Clean Freaks en heeft de hoop dat we zijn kamer ook gaan schrobben - no frickin' way! Jessica heeft de badkamer onder handen genomen en die blijkt wit te zijn!!!

Na het schoonmaken zijn we bezig gegaan met het kiezen van onze vakken. Dat was nog een heel gedoe want in Oostenrijk hebben ze het lumineuze systeem dat je zelf je rooster mag samenstellen. Je kiest je vakken, plakt die in een rooster en als één vak samen valt met een ander vak, mag je weer overnieuw beginnen -> erg fijn! Maar we zijn er nu. Ik hoop nog dat ik mag beginnen met Italiaans, maar de vakken die ik sowieso ga volgen zijn:

• International Marketing and Sales
• Spaans
• Duits Advanced
• Marketing Research
• International Private Law
• International Management Methods
• Purchase and Logistics (voor het geval ik geen Italiaans mag doen)

I [heart] Lidl

Een aantal dagen lang zijn we vrijwel elke dag naar de Billa of Spar gelopen om boodschappen te doen. De winkels vallen flink tegen. Ze zijn schoon en er is veel keus, maar vlees is er niet te vinden en brood is niet te vreten. Daar komt bij dat de prijzen shockingly hoog zijn! Zaterdag trokken we het niet meer en Jessica en ik besloten naar de goede, oude Lidl te gaan.

Ik liep naar binnen, ik snoof de bekende Lidl-geur op en ik moest meteen aan Sanne denken en alle leuke tijden die we hebben gehad in ons mooie Lidl in Zwolle. Tranen vloeide over mijn wangen, ik kuste de vloer en besloot nooit meer naar een andere winkel te gaan dan de Lidl.

Oké dat is overdreven natuurlijk (vegaburgers en sojamelk kan je er niet krijgen dus ik moet wel naar de Natuurwinkel om de hoek) maar ik was verschrikkelijk blij met de Lidl. De prijzen waren betaalbaar en de producten waren herkenbaar. Jess en ik zijn helemaal losgeslagen en hebben meteen een voorraad vlees ingeslagen voor mijn medereisgenoot.

Und in der Abend...

De hele week is nogal rustig gelopen. Het wennen neemt zo veel energie in beslag dan we de meeste avonden vroeg op bed liggen (want onze Spaanse huisgenoot maar raar vindt). Elke avond vraagt hij of we mee uit gaan, maar we moeten hem elke keer weer teleurstellen. Op zaterdagavond vonden Jessica en ik dat we maar open moesten staan voor Nieuwe Ervaringen en besloten met hem mee te gaan. We hebben een fles Malibu gekocht om In The Mood te komen, maar na twee glazen Malibu Ananas was Lucas nog niet thuis en wij besloten er dan maar een ouderwets gezellige avond van te maken. Conclusie: Boer Zoekt Vrouw + Veel Popcorn + Nog Meer Malibu = Een Gezellige Avond.

Alle eure Sorge werft auf ihn; denn er sorgt für dich [1. Petrus 5,7]

Op zondag ochtend zijn we naar de Kirche gegaan - jawel, om 9 uur waren we beide ready to go op zoek naar de Evangelische Kirche in Krems. We vonden hem vrij snel (ondanks dat ik ons af en toe de verkeerde weg op stuurde) maar het zag er allemaal wat verlaten uit. We hoorde wel stemmen binnen dus we trokken onze stoute schoenen aan en opende gewoon de deur. Een vrouw van rond de 35/40 verwelkomde ons en was erg blij dat wij er waren... een paar minuten later begrepen we waarom. Het kleine, leuke kerkje zag eruit zoals een kerkje eruit hoort te zien. Gemütlich, niet te groot, niet te klein en met een orgel. Dankzij onze komst ging de gemiddelde leeftijd omlaag naar gemiddeld 60 jaar en het aantal bezoekers ging omhoog naar 32! Jeugd zagen we niet en er was maar 1 meisje van een jaar of 14 en nog een verdwaalde jongen van begin 20 die waarschijnlijk nog met zijn moeder mee moest.

Desalniettemin was de dienst erg prettig, de preek was te begrijpen en ik vond hem zowaar goed! Daarnaast waren de liederen die we zongen deels herkenbaar en mooi. De mensen groeten elkaar met Grüß Gott - altijd goed natuurlijk - en waren verbaasd ons te zien maar erg vriendelijk.

Nächste Woche

Deze week begint de introductie en ik kan niet wachten bezig te gaan met wat nuttigere dingen dan schoonmaken, blogs schrijven en boodschappen doen. Onze planning:

Dienstag

Introduction

Mittwoch

Integration Workshop/Guided city tour/Additional To Do's (2 of the 3)

English test

Get together

Donnerstag

Integration Workshop/Guided city tour/Additional To Do's (1 of the 3)

German test

Excursion to the Winzer Krems

Freitag

Excursion tot he Wachau Vallay

Nach Dürnstein, Melk Abbey, Göttweig Abbey

Travelling through Germany

DE REIS DEEL I

7 september 2010

Vanochtend om 7.30 ging de wekker. Nauwelijks geslapen, misselijk, gespannen, maar enthousiast opstaan, ontbijten en nog de laatste hand aan mijn spullen. Uiteraard heb ik overdreven veel mee. Een grote koffer, een kleine koffer, een weekendtas (met de inhoud voor een week vakantie), twee grote handtassen volgestouwd met overige rommel, een tas met eten, een tas met 8 paar schoenen (want wat moet ik zonder mijn schoenen) en mijn laptop. Hard hopend dat de auto van Jessica al mijn prut (en dat van haar) houdt.

Mijn niet realistische hoop dat heel Houten mij komt uitzwaaien wordt tenietgedaan als alleen Gerben en mijn moeder er nog zijn om mij uit te zwaaien. Werner wordt met moeite en al uit bed getrommeld en met een slaperig hoofd komt hij naar beneden. Jessica, die om 9.30 in Houten had moeten staan, stond al lekker in de file - een goed begin dus. Ze komt een uurtje later aan dan geplant en nadat we haar nog wat thee hebben gevoerd (dat arme kind heeft al 2 uur in de auto gezeten) vertrekken we.

Tijdens het afscheid galmt het door mijn hoofd: 'niet huilen, niet huilen, niet huilen' en vertik het ook om dit te doen. Ondertussen vraag ik mij af hoe ik het voor elkaar krijg om 22 jaar single te blijven en twee maanden voor mijn vertrek naar Oostenrijk een vriend aan de haak te slaan! Maar goed, je moet wat.

Uitdaging 1 Tanken

De reis begint goed. We hebben de grootste lol om van alles en nog wat en als we de Duitse grens over zijn besluiten we om maar ergens te gaan tanken. We komen bij een benzinestation aan en vraag 1 komt tevoorschijn: wat moeten we tanken? We hebben Super Diesel, Super 95, Diesel en nog wat onbekende dingen en ik vraag me af waarom er zoveel verschillende soorten tank-vloeistoffen zijn! Eerst bellen we met Jessica haar vader, maar die weet het niet zeker, dus vragen we het voor de zekerheid aan die leuke jongen achter de balie. Hij helpt ons vriendelijk verder en wij beginnen met tanken. Vervolgens moeten we betalen. Jessica heeft één of andere UTA kaart, maar haar flesje water kan er niet bij op. Terug naar de auto, geld halen en zo verder.

Uitdaging 2 Nieuwe beroepen in Deutschland

In Nederland zijn we bekend met het begrip 'file.' We staan allemaal weleens in de file, we hebben er allemaal een hekel aan, iedereen klaagt erover maar niemand doet er iets aan. In Duitsland hebben ze speciaal iemand die een file creëert > een Stau Kreator! Dit is een doodgewone man, vermomd als vrachtwagenchauffeur die midden op de snelweg stopt, een paar rondjes loopt en zo een Stau creëert. Wij hadden het geluk om deze tegen te komen. Wij als echte Hollanders zijn niet bekend met dit fenomeen, dus waren in de war maar zeer blij dit te mogen ervaren. Het heeft ons zo'n 15 minuten van de reis gekost, maar dan heb je ook wat!

Uitdaging 3 Hotel zoeken

De reis verloopt feilloos en bij Nürnberg - rond een uur of 6 - hebben we honger en besluiten een hotel te zoeken, daar wat te eten en een rustige nacht door te brengen. Voor Nürnberg zien we elke 5 seconde een Hotel, Motel, Holiday Inn... En dan maken we een weloverwogen besluit: bij de volgende hotel stoppen we. Na een half uur komen we erachter dat Nürnberg al achter ons ligt en er geen hotels meer zijn! Na nog even doorgereden te hebben gaan we maar naar een veelvoorkomende plaats in Duitsland: Ausfahrt! We zoeken een plaatsje en een Gästehaus op. Blijft om een uur of 7 het eten al opgeruimd te zijn, maar 3 km verderop in het plaatsje Berg hebben ze vast nog wel plek. We rijden door en hebben geluk. Een verschrikkelijke lieve vrouw in een klein Gästehaus genaamd Troll verwelkomt ons en voor €55,- incl. ontbijt kunnen we daar overnachten.

We eten in een restaurant genaamd Knör krijgen we een mega schnitzel voor Jessica en een hele forel (+ kop) voor mij. Het eten is er veel, goedkoop maar erg lekker.

Na het eten, veel te sterke thee lopen we door de regen terug naar Troll! Jessica wil vol enthousiasme de gordijnen dicht doen. Ze loopt er mee tot ze er halverwege achter komt dat de gordijnen maar 30 cm lang zijn en er alleen voor de sier hangen.

De avond wordt afgesloten met de film Crossroads (Britney Spears blijft het goed doen) en na nog wat smsjes naar het thuisfront vallen we in slaap.

DE REIS DEEL II

8 september 2010

Na een lange nacht hadden we om 9 uur een eenvoudig maar goed ontbijt en vertrokken om 10 uur. De reis verliep prettig en na 5 uur kwamen we aan in Krems. Ondanks de hoop dat we mooi weer zouden hebben was het er enigszins nat en koud.

Om 3 uur zou de huisbaas ons verwelkomen, maar er stond niemand. Een beetje onzeker liepen we heen en weer, gingen het huis dat we dachten dat het was al binnen, maar konden niemand vinden. Toen we weer buiten stonden kwam onze huisbaas ons begroeten. Hij begon in rap Duits tegen ons te praten - want, zo constateerde hij, elke Nederlander spreekt Duits - en liet ons naar binnen. Hij gaf een korte rondleiding maar hij had één probleem. Er zijn in het huis 4 grote kamers en 2 kleine kamers. 5 mensen hebben voor een grote kamer betaald, dus één iemand is de pineut! Nu vroeg hij ons of wij zo vriendelijk zouden willen zijn dat één van ons in de kleine kamer gaat zitten. Amahoelah! Wij zijn hier als eerst, wij willen een grote kamer (de kleine kamers zijn nog niet eens groot genoeg voor een dwerg!) en daar hebben we voor betaald.

We nemen contact op met de vrouw die de kamers geregeld heeft. Ze klinkt als een lief, klein Chinees vrouwtje dat voornamelijk giebelt en een hoge kinderstem heeft. Ze verontschuldigd zich maar ze kan hier niets aan doen. Wel geeft ze ons de mogelijkheid dat één van ons naar een ander huis gaat, waar nog wel een grote kamer is. Nu maar hopen dat de jongen die vanavond komt het niet erg zou vinden naar een ander huis te reizen, want Jessica en ik willen hier blijven!

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Marianne